Bir cuma günü mezarlığa gittim Anneme, Babama, dua edip, Fatiha okumak için, birde baktım ki yaşlı bir adam, bir elinde bastonu bir eli belinde seke seke geliyor.
Amca dur hele dedim nereye gidiyorsun, "Hanımımın mezarına sohbet etmeye gidiyorum" dedi.
Kısa bir sohbetten sonra amcayı uğurladım. Kalemi kağıdı çıkarıp amcayla aramızda geçen sohbeti yazmaya başladım.
Bakalım ne yazmışım;
Hayat arkadaşım... Sen gidince;
Üç beş gün çocuklar torunlar yanımda kaldılar, Torunların cıvıltısından evimizin içi şenlendi.
Onların varlığında seni görüp avundum.
Ama bu akşam çoluk çocuk hepsi eve döndüler.
Evin içinde yalnız kalınca seni aradım, evin içinde felli fellik seni aradım, yetim gibi, öksüz gibi seni aradım...
Vakit geç olmuştu ama uykum gelmiyordu, acaba gözlerim bana yalan mı söylüyor diye odalara tek tek bir kez daha baktım.
Ama sen yoksun be gülüm…
İşte sessiz ve sensiz geçireceğim ilk gece, gerçeklerle yüzleşme zamanı.
Sana öylesine alışmışım ki, uyku girmedi gözlerime, sulu gözlerle odalar arası dolandım durdum...
Gözyaşlarımın değmediği hiçbir köşe kalmadı.
Saymadım her odaya kaç defa girip çıktığımı, sana bakmak için, seni görebilmek için, ama seni bulamiyorum. Ümitsizce evin bir köşesine çömelip ağlıyorum...
Ama şunu bil ki, sensiz yaşanmiyor be gülüm, çaresizce, inan ki. ben sana çok muhtacım...
Sensizliğe asla dayanamıyorum be gülüm, sensizlik ölümden beter...
Nihayet tan yeri ağardı sabah ezanı okundu, abdestimi alıp, namazımı kıldım, bir an önce sana kavuşmak için dualar ettim...
Güneşin doğuşuyla birlikte,
Sensiz geçen gecenin hasretini gidermek için, sağ elimde bastonum, sol elim belimde, üçayak üzeri seke seke mezarlığın yolunu tuttum…
Mezarının başına gelipte
Toprağın soğuk yüzüyle karşılaşınca, bir kez daha anladım ki sen yoksun be gülüm...
Mezar taşların beni zamansızca terk edip gidişini ve yalnız kalışımı yüzüme haykırıyorlardı.
İnsan hiç mezarın soğuk yüzünü sever mi…?
Ben seviyorum be gülüm çünkü sen varsın içinde.!!!
Sen var ya sen beni mezarlık tiryakisi yaptın.
Anasız babasız yaşamaya alıştım ama sensiz yaşanmıyor be Gülüm...
Her gün mezarına gelip gidiyorum, her gün gidip geleceğim, bir gün Rabbim beni sana getirinceye kadar, gerçek manada kavuşuncaya kadar, manevi dünyada buluşuncaya kadar...
Bundan böyle;
Gece duvarlarla, gündüz mezar taşınla, konuşmak kaderim oldu be gülüm…