Gecenin koynunda bir dua gibi,
Gündüzün telaşında bir nefes gibi durursun.
Kimse adını anmasa da bazen,
Yüreklerine dokunan o sıcak an olursun.
Bir yol gösterirsin,
Belki farkında bile olmadan.
Bir umut düşürürsün karanlığın ortasına,
Bir kıvılcım gibi görünmezsin ama
İzler kalırsın .
Zaman akar, insanlar değişir,
Her şey unutulur sanılır bir gün.
Oysa sessiz bir hatıra görünür kapı aralığında,
“Buradan biri geçti,” der rüzgâr,
Ve herkes anlar o anda:
Gerçekten iz bırakmadan giden olmaz…
Sen de izler kalırsın.
Toprağa düşen her adımın ardından,
Sessiz bir gerçek belirir zamanın yüzünde:
İzler bırakmak yetmez,
Bir gün sen de izler kalırsın.
Gülüşün dokunur insanların hafızasına,
Bir sıcaklık taşır peşinden.
Belki hiç söylemezler,
Belki sen duymazsın,
Ama içlerinde bir kıpırtı olur,
“Biri geçiyordu buradan…”
diye fısıldar anılar.
Sen farkına varmadan ışık saçarsın,
Kimine yol, kimine nefes olursun.
Bir kelimen, bir bakışın,
Bir varlığınla bile
Karşılarına çıkan bir dönemeç olur.
Ve onlar yürürken yeni yollarında
Bilmeden taşırlar seni.
Zaman geçer, rüzgâr eser, hafıza bulanır…
Ama bazı insanlar
Unutulmaz olmak için çabalamaz,
Sadece var olurlar.
Sen yoluna giderken bile
Birinin kalbinde bir kapı aralık kalır,
Sen istemeden bile
O kapıda izler kalırsın.