Onlar, inandıkları değerlere göre değil, gördükleri menfaatlere göre yön değiştirirler. Bugün bir kapının önünde el pençe divan duranlar, yarın başka bir kapının önünde aynı teslimiyeti gösterebilirler. Çünkü onların pusulası vicdan değil, çıkarlarıdır.
İnsan bazen kendi kendine sormadan edemiyor:
Bu insanları bu hale getiren nedir?
İçlerinde büyüttükleri kin ve ihtiras mı?
Karakter eksikliği mi?
Yaşam tarzlarını şekillendiren yanlış tercihler mi?
Yoksa kişiliklerini bir menfaat uğruna satabilecek kadar değersiz görmeleri mi?
İnsan, hayatı boyunca birçok zorlukla karşılaşabilir. Makamını kaybedebilir, servetini yitirebilir, dostlarından ayrılabilir. Fakat karakterini kaybettiği gün her şeyini kaybetmiş demektir. Çünkü insanı insan yapan ne sahip olduğu maldır ne de bulunduğu makamdır. Onu değerli kılan şey; onuru, şahsiyeti ve dik duruşudur.
Ne yazık ki bazı insanlar için doğruların, ilkelerin ve ahlaki değerlerin bir önemi yoktur. Gücün yanında durmayı marifet, çıkar elde etmeyi başarı, eğilip bükülmeyi ise siyaset zannederler. Oysa şahsiyet sahibi insanlar rüzgâra göre yön değiştirmezler. Fırtınalar karşısında eğilebilirler ama asla kırılmazlar.
Bugün toplumların en büyük sorunlarından biri de budur. Bilgili insan eksikliğinden çok, karakterli insan eksikliği yaşanmaktadır. Çünkü bilgi sonradan öğrenilir; makam sonradan kazanılır; servet sonradan elde edilir. Ama kişilik ve onur, insanın özüyle ilgilidir.