Uzunca bir yoldu çizdiğim; başı Cennete sonu Mevlâ’ya ve durakları sana uğrayan. Uçsuz bucaksız renklerdi göğü tenine boyadığım mavi; önce turkuaz sonra gözlerinin rengi. Nasıl da bir çırpıda kaldırdı kötülüğü nefesimden çıkan udiler. Sazlıklardan dolanan sendin aslında ve bam teli yüreğinle ahenkli.
,alıp ta uzaklara götürdü mazinin ince telli uzun yelesi. Bir coşku ki melekler dahi sitemli. Ne de güzeldi saatler süren yürek ritimleri ve bitmek bilmeyen ebedi leyller. Semanın rabbi inadına mavilikler çizerdi ve biz bıkıp usanmadan yıldızlar serperdik göğün göğsüne.
Çeki düzen verirdik bulutların efkârdan karışmış dağınık saçlarına. Hiç ürkütmeden buseler kondururduk yeisten bîtap düşmüş yanaklarına. Sonra yavaşça süzülüp göğün derinliklerine yağmurların gözyaşlarına eşlik ederdik, dinmek bilmeyen hıçkırıklarından melodiler demlerdik. Uzanırdık boylu boyunca haşmetinden korktuğumuz dağların doruklarına Türkü söylerdik sonra ufukların umutlarına. Yavaşça eğilip ağaçların kulaklarına olanca gücümüzle temiz hava üflerdik. Nebatat hemen yeşillenirdi ve biz sürurdan şenlenirdik.
Ürkütmeden fısıldardık bir bilmece beşerin kulağına. Bilen çıkar mı bilmem rabbin muazzam cevabına. Geçen olur mu heyhat Münteha’ya? Kolay değil her geçiş yanmadan Mevla’ya ve kanmadan aşk membaına. Yanmadan olur mu yakmak? Çekmezse gönül derinden firak; o yüreği çıkar yerinden ve otur bir bak. Kat edilen değildir ömürde mesafe, ömür ki bir defadır; yaşanmaz öyle haybeye.
Fırsattır bu geçer bir kez geçer ele. Uyanık ol ey dost savurma sevdayı yele. Hayat bir kere ;tutmak gerek ellerinde…