Sosyal medyada gezinirken bir paylaşım gördüm. Bir “içerik üreticisi”, sabah saat 06.00’da kalkışını, buzlu suya yüzünü daldırışını, ardından minik minik kağıtlara yazdığı “günlük motivasyon olumlamalarını” okuyuşunu ve günün “kişisel marka stratejisini” nasıl kurguladığını anlatıyordu. Videonun altında binlerce yorum: “İşte disiplin!”, “İlham kaynağısın!”
Ekran karşısında bir süre durup düşündüm. Eskiden markalar bisküviler, arabalar ya da deterjanlar için yaratılırdı. Şimdiyse her birimiz yataklarımızdan birer marka olarak uyanıyoruz.
Toplu bir performans sanatının ortasındayız. Herkes sahnede, herkes sunum yapıyor ama salonda seyirci yok. Çünkü seyirciler de kendi sahnelerini kurmakla meşgul.
Hatayı, acemiliği, bir şeyi bilmediğini itiraf etmenin hafifliğini unuttuk. Çatlamış bir fincanı, düzgün kurulamamış bir cümleyi, öfkenin ya da neşenin kontrolsüz patlamasını, kusurlu bir anı paylaşmak neredeyse ayıp kabul ediliyor.
Eskiden canımız sıkkınsa canımız sıkkındı.
Şimdi “kendime dönme sürecindeyim”.
İşi gücü eline yüzüne bulaştırıp kovulduk mu?
"Profesyonel konfor alanımdan çıkıp yeni deneyimlere yelken açtım."
Meteliğe kurşun mu atıyoruz?
“Şu sıra finansal akışımda minimalizm evresindeyim.”
Dağınık evimizi “organize kaos” diye isimlendiriyoruz.
Üzgünlüğümüzü siyah beyaz filtreye sokuyoruz.
Tükenmişliğimizi “kendime ayırdığım bir dönem” diye anlatıyoruz.
İnsanlar nesneleşmek, ambalajlanmak ve kendini jilet gibi bir rafa dizebilmek için kıyasıya bir yarışa girmiş gibi. Ama biz, haftada en az iki kere canı sıkılan, demliğin altını açık unutan, bazen nedensizce içini çeken, bazen de saçma sapan şeylere kahkaha atan insanlarız.
Şahsi markalarımızı bir kenara bırakıp yeniden “insan” olmaya ne dersiniz?
Neyse, siz bunu bir düşünün. Ben biraz “içsel enerjimi nadasa bırakıp zihinsel veri detoksu” yapacağım.